Like

It could be...

Auschwitz
een Toeristisch Pretpark of toch niet?

______________________________________________  



Mijn reis naar Krakou was belangrijk om drie redenen. Schindler’s factory, de Joodse Wijk en Auschwitz. Bij aankomst in Krakou hebben we gelijk de bus naar Auschwitz gepakt. Oftewel Oswiecim. 

Na in het algemeen veel gelezen te hebben over Auschwitz, was het eerste waar ik aan dacht dat ik me mentaal moest voorbereiden. Het zou heftig worden, het lezen gaf me al een naar gevoel en als ik daar eenmaal zou staan zou dat alleen maar erger worden. Hoe dichterbij we kwamen hoe zenuwachtiger ik werd. Ik kon alleen maar denken aan wat ik erover gelezen had. En aangezien alles in Polen al zo dood en grauw is dacht ik elke keer als we een dorpje in gingen dat we er waren. 




Bij aankomst viel me één ding direct op. Het is DRUK. Het is niet normaal DRUK. Zoveel toeristen en weten ze überhaupt wat van Auschwitz? Of weten ze alleen dat het een concentratie kamp was waar veel Joden hun laatste adem hebben uitgeblazen. 

Alles wat ik verwachtte was niet meer. De mentale voorbereiding en de gedachte dat ik misschien zo snel mogelijk weg wilde. Ik moest alles in mijn hoofd gelijk omzetten.
De beelden waren zwaar maar de zwaarte en kracht werden ontnomen door de camera’s die de beelden vastlegden door derden.





Camera hier, camera daar, een pose hier en mooie compositie daar. Daar waar ik liever de camera in me tas wilde laten zitten, werd mijn principe ook weggelegd. Niet om perse net als zij bezig te zijn met mooi foto’s of foto’s die bevestigden “Hier was ik”. Nee, ik moest laten zien wat hier gaande was. Is dit nou een toeristische pretpark waarbij je kan zeggen “been there” of is dit een kerkhof waarbij nabestaande of mensen die echt weten wat hier gebeurd is naartoe gaan om de verhalen te bevestigen, om een beeld te krijgen en om het echt te voelen of simpel weg erbij stil willen staan. 






Ik wilde weg, niet omdat het zo heftig was, maar meer omdat ik me erg stoorde aan dat wat er komt en gaat in

Auschwitz 
 _______________________________

Something Good
______________________________________________

Snelheid is lang niet zo belangrijk
_______________________________

OOK Zandvoort. Dit is een steunpunt in Zandvoort die er ook is voor mensen die het wat minder hebben, want ook zij willen iets leuks doen. In dit geval hebben de vrijwilligers een scootmobiel race op het circuit van Zandvoort georganiseerd.

_______________________________




 Gierende banden, de geur van verbrand rubber en snelheden waar je u tegen zegt. 
Dat was het net niet. 
Maar een vermakelijke race met overwinningsdrang, bloed, zweet, en plezier dat kwam toch wel weer  meer in de buurt van. 

_______________________________
 


Ondanks het weer was de belangstelling groot. Jong en oud, een groot publiek en ja de snelheden.... 
 die waren acceptabel. Of je nou van een echte race houdt of niet, het is het zeker waard om ook hun toe te juichen en er van te genieten hoe zij plezier hebben.



Zoals ik al liet blijken, hielt het weer deze fanatieke coureurs niet tegen maar de vermoeidheid wel. Dus na uren lang achter elkaar door de bochten te driften moet ook deze coureur langs een pitstop en vervolgt hij zijn race weer in het dagelijks leven. 

_______________________________

 
 

Love
______________________________________________



Het brein achter van Rijn Optiek
The man behind van Rijn Optiek

_______________________________

 De vrolijke en open sfeer binnen de winkel spat er vanaf.
Een warme welkom vanuit Nance en een stevige hand druk van Rolf met een brede glimlach op zijn gezicht. Ik heb veel winkels meegemaakt, maar wat opvalt bij van Rijn is dat het “echt” voelt. Een familie bedrijf die zijn klanten als persoon kent en niet als cijfer. Dit vertrouwde gevoel dat Rolf en Nance meegeven zorgt voor vaste klanten en een fijne winkel om op je vrijdag ochtend langs te gaan.



Rotterdam

Daar waar het begon. 
Rolf werkt al zijn hele leven in de brillen wereld. “ het zit er in gebakken” vertelt hij. Na de liefde van zijn leven te hebben gevonden en voor twee optiek zaken te hebben gewerkt, besloot de geboren Amsterdammer een zaak te beginnen. In Alkmaar kocht hij een pand waarbij hij ook kon verblijven samen met zijn kers verse gezin.
Met ups en downs is dit uitgegroeid tot een stabiel, goedlopend en fijn bedrijf.

Vakundigheid
____________________________

 

 

 __________________________________



Het bedrijf is niet alleen stabiel, vakkundig en klantvriendelijk.
Maar dit duo is stabiel en gelukkig. Dat straalt ervan af en dat werkt in zijn voordeel voor het bedrijf.



 Ze zeggen liefde maakt blind. Ik denk dat een opticien die smoes niet kan gebruiken, want door hun ervaring met brillen zien zij glashelder.

website van Rijn Optiek
Diffrent
______________________________________________

John
Partitioneel zit het hem Dwars.. Maar Volledig gaat hij ervoor.

__________________________________

 

Partitioneel

September 1996 was in één klap het begin van een dieptepunt in John zijn leven. Door een hevige auto ongeluk raakte hij deels verlamd. Het 1e halfjaar besefte hij nog niet wat hem nou is overkomen. Maar op een gegeven moment begon hij te realiseren wat hij mist: De mogelijkheid om te lopen.

__________________________________



__________________________________

 

30 volledige jaren

John mocht vanaf zijn 17e trainen en doet dit daarom al 30 jaar. Na verschillende elftallen te hebben getraind, traint hij nu het meiden elftal van DSS. Hij heeft een hele goede band met deze meiden en je merkt ook zeker dat hij ze met veel plezier traint. Na dit seizoen zou hij graag naar Concornia willen en het mannen elftal trainen. Hij is toch weer opzoek naar een uitdaging.
__________________________________


 __________________________________

 
De kracht van John

Persoonlijk kijk ik vol bewondering naar John. Hij kampte met een partitionele dwarsligging en hij heeft zo hard gewerkt om zo danig te revalideren dat hij nog kan doen waar hij van houdt. Woorden die mij bij blijven zijn “ Ik ben er horizontaal in gegaan en ik ga er verticaal uit” . Op 1 of andere manier zie ik mezelf terug in hem. Weliswaar niet met een handicapt maar wel met een bepaalde situatie. Ik ben alleen niet klein te krijgen. Ook John heeft dat bewezen en hij kan meer dan trots zijn op zich zelf.

__________________________________




Zoals ik al aangaf John kan echt trots zijn op wat hij heeft bereikt en wat hij nog meer kan bereiken. Maar liefst twee dagen had ik nodig om hem te zien als een invloedrijke man naar mijn hart.
ik wens je veel succes in je carriere. 

gegroet, Omar “Rosaline” Rosalina.



______________________________________________
 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten